| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| Het Openingsfeest; 2013-2014 | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Nov 13 2010, 05:01 PM (1,944 Views) | |
| Alaric Creed | Nov 13 2010, 05:01 PM Post #1 |
![]()
|
Alaric probeerde zijn gezicht helemaal uitdrukkingloos te houden. Hij had toegekeken hoe de nieuwe leerlingen gesorteerd werden en als hij zich de gangen van Zweinstein goed kon herinneren was dit het moment waarop hij een toespraak diende te houden waardoor iedereen zich welkom zou voelen op Zweinstein. Misschien moest hij duidelijk maken wat de leerlingen het aankomende jaar te wachten stond? Dat zou natuurlijk handig zijn, dan konden bepaalde intellectueel begaafde leerlingen zich tenminste adequaat voorbereiden. Nu was het aan hem om iets te doen en onder normale omstandigheden werd de toespraak van het schoolhoofd aangekondigd door het vervangend schoolhoofd. Een schuine blik op Caprice vertelde Alaric echter heel duidelijk dat hij daar helemaal niet op hoefde te rekenen. Dus pakte Alaric zelf maar zijn glas op en tikte er tegenaan om de aandacht van zowel de leerlingen als het personeel te kunnen trekken. Er waren vrij weinig mensen die opkeken en hun mond dichthielden. Er waren zelfs een aantal collega’s die hun mond weigerden te sluiten. De donkerharige man voelde zich lichtelijk geïrriteerd onder het gedrag van de mensen die zijn collega’s moesten zijn en probeerde nogmaals met een paar tikjes tegen het glas de aandacht van mensen te trekken. Deze keer schraapte hij ook zijn keel, maar er kwam alsnog vrijwel nul op rekwest. Hij zuchtte en besloot dan maar voor een optie te gaan die hun aandacht gegarandeerd zou trekken. Hij strekte dan ook de nagel van zijn wijsvinger uit naar het glas en liet snerpend zijn nagel over het oppervlakte gaan. Natuurlijk beschadigde hij nu het glas, maar het zorgde er tevens voor dat de Grote Zaal abrupt in stilte gehuld werd. Als mensen het geluid van nagels over een schoolbord al erg vonden, dan zou dit geluid zeker weten indruk maken. Met een flauwe glimlach keek Alaric dan ook de, nu muisstille Grote Zaal door en was helemaal klaar om te beginnen met zijn toespraak. “Welkom aan de nieuwe leerlingen en welkom terug aan de oudgedienden! Vandaag begin een nieuw jaar aan Zweinstein. De vijfdejaars zullen dit jaar hun profielkeuze gaan maken, hiervoor word een afspraak gemaakt met het afdelingshoofd. Ook zullen dit jaar bepaalde leerlingen en leraren in dat gaten gehouden worden op hun gedrag en ik verwacht van iedereen dat zij de regels in ere houden. Geruchten over de opkomst van duistere tovenaars is in het volstrekt niet waar, maar mocht iemand iets opvangen, dan hoor ik hier graag over.” Alaric zweeg even. Hij was door zijn punten heen. Er restte nog één zin die hij moest zeggen, anders zou het eten niet op tafel verschijnen: “Eet smakelijk!” Edited by Alaric Creed, Nov 13 2010, 07:12 PM.
|
![]() |
|
| Seth Matthews | Nov 13 2010, 05:32 PM Post #2 |
![]()
|
Seth had het kasteel levend bereikt na het bootreisje over het zwarte meer en liep met de andere eerstejaars naar de Grote Zaal, waar hij gesorteerd zou worden. Zijn vader had aan hem uitgelegd dat hij gesorteerd zou worden door een hoed en dat daarna hij aan de tafel van zijn afdeling zou gaan eten. Toen ze de Grote Zaal binnen kwamen, keek Seth om zich heen of hij de Zwadderich tafel zag. Hij wist namelijk zeker dat hij in die afdeling zou komen, simpelweg omdat die gewoon de beste was! Zijn ouders hadden er gezeten en hij was niet van plan om zijn ouders teleur te stellen door in een andere afdeling terecht te komen. De eerstejaars stopten voor de tafel van de leraren, waar een krukje stond met een hoed erop. Toen hij eenmaal aan de beurt was om gesorteerd te worden, struikelde hij het opstapje onhandig op, en ving hij zichzelf op aan de kruk. Hij klom erop en keek zenuwachtig naar de hoed, die over zijn ogen heen gleed. ''Een Griffoendor in handigheid en tact, toch is het niet deze afdeling die je pakt uiteindelijk is het de keuze die overheerst en het is Zwadderich, die jouw gedachten beheerst.'' Seth trok een gezicht bij het eerste deel van de woorden van de Sorteerhoed, maar er verscheen een brede grijns op zijn gezicht toen er toch uiteindelijk Zwadderich werd gekozen. De hoed werd van zijn hoofd af gehaald en hij sprong van de kruk af. Hij rende naar de Zwadderich tafel en ging eraan zitten. Vanaf nu was hij officieel een Zwadderaar en konden zijn jaren op Zweinstein beginnen! Na een tijdje klonk er een vreselijk geluid door de zaal heen en Seth gooide zijn handen op zijn oren en keek naar de leraren tafel. Het schoolhoofd vertelde wat het aankomende jaar zou inhouden en er verscheen een kleine grijns op Seth's gezicht. Het was natuurlijk de kunst om niet op de radar te komen van de leraren, en toch zo veel mogelijk uit te halen als maar kon. Er was niets leukers dan andere leerlingen in de maling nemen en niet door de leraren gesnapt te worden. Dat zou nog wel moeilijk worden, maar als hij de juiste vrienden zou maken zou dat stuk in ieder geval al opgelost zijn. Na de speech van het schoolhoofd verschenen er bergen met eten en drinken op tafel en Seth laadde zijn bord vol. Hij had nog nooit zoveel eten bij elkaar gezien, niet eens op de familiefeesten van zijn vaderskant, en hij had veel familie! Toen zijn bord haast overliep van het eten begon hij smullend aan zijn eerste feestmaal. +1 aanwezigheid en +1 op inhoud. Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 01:19 PM.
|
![]() |
|
| Elisabeth McFaith | Nov 13 2010, 06:03 PM Post #3 |
![]() ![]()
|
Elisa was uit de boot gestapt met het gevoel dat ze een oceaan overgevaren was. Niet dat het meer zo lang was, in de zomer zou ze er vast wel in zwemmen.. De inktvis even vergetend. Maar om in het pikkedonker, richting de herfst gaande weer. In een boot die elk moment uit elkaar kon vallen van ellende, een meer over te varen was toch niet geweldig. Dat ze met drie onbekenden in een bootje zat, kwam daar nog bij. De sorteerceremonie verliep rustig, met af en toe iemand die over een kruk heen viel. Elisa haar ogen hadden zich in die van Chris geboord, terwijl ze afwachtte tot zij gesorteerd zou worden. Dit gebeurde nog best snel, vond ze. Ze ging zitten, en zette de hoed op. Deze was natuurlijk veel te groot voor haar hoofd, en zakte dan ook over haar ogen heen. Voor ze in paniek kon raken omdat ze zo geen oogcontact meer kon onderhouden met Chris, begon er een stem te praten in haar hoofd: Verstandig, maar stort zich overal in? Daar staat Huffelpuf toch aan het begin... Toch ben jij aardig en slim, met perfectionisme en je krijgt graag je zin. Daar past de afdeling van de das niet zo bij Voeg jij je daarom aan Ravenklauw haar zij. Ravenklauw dus. De afdeling van de slimme mensen, de verstandigen.. En misschien ook niet. In ieder geval was ze in de voetsporen getreden van haar moeder, en al het derde gezinslid in haar gezin McFaith die naar Zweinstein ging. Ze zette de hoed van haar hoofd, en liep rustig naar de klappende afdeling toe. Ze onderdrukte de neiging om te gaan rennen, dit zou niet erg verstandig overkomen. Ze ging zitten, en tilde Hope op van de grond. "Hope!" sprak ze blij, de kitten knuffelend. Ze keek toe naar hoe de andere mensen gesorteerd werden, en luisterde naar de speech van het schoolhoofd. Deze kondigte zijn speech wel vreemd aan, met herrie. Waarschijnlijk voor de mensen die door bleven praten. Al kon hij er ook wat van, van het praten! Toen hij eindelijk zweeg, was het tijd voor het feestmaal. "Brmbl" deed haar maag, waar Elisa het helemaal mee eens was. Ze schepte wat eten op, en begon te eten. +1 voor aanwezigheid en +1 voor inhoud Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 01:20 PM.
|
![]() |
|
| William Gautier | Nov 13 2010, 07:14 PM Post #4 |
![]() ![]()
|
William keek wat benauwd over de lerarentafel. Hier zat hij tussen zijn nieuwe collega’s, nog maar net geïnstalleerd in een nieuwe functie. En hij mocht al meteen aan het openingsfeest deelnemen. Natuurlijk had hij het ook wel verwacht, maar toch was het zenuw slopend. William plukte wat aan zijn donkerblauwe mantel, eigenlijk wilde hij naar zijn kantoor vluchten en zijn nieuwste speeltjes uitproberen. Natuurlijk had hij voor zijn lessen wat speciaal meegenomen, geniaal waren die dreuzels! Zijn ogen schoten over het eten, het leek alsof de stokoude man met nagels als soepstengels nooit was uitgepraat. Hoe kon hij ooit met zulke vingers typen of schrijven? Dat moest gewoon een onmenselijke marteling zijn voor die man. Misschien moest hij eens zo’n apparaatje introduceren bij de man die je stem na deed. Wonderbaarlijk gewoon, je zei wat, en je kon het zo vaak herhalen als je wilde, het wezentje vergat het nooit! Eindelijk was de man uitgepraat, de leerlingen begonnen gretig aan het eten en William keek maar wat zenuwachtig over de mensen massa. Hoe ging hij het ooit overleven? Waar was hij aan begonnen? Hij kon toch geen les geven aan dit zooitje ongeregeld! ‘Kalmeer William, je kunt het best. Je gaat hun geven wat jij hebt gemist. En je gaat ze alles laten zien in de wondere wereld van de dreuzels.’ Sprak hij zichzelf bemoedigend toe. Hij pakte wat salade en keek de rest van de leraren tafel rond. Hier zat hij de rest van jaar mee opgescheept, hopelijk waren ze niet te gestoord! William schepte wat van de salade op, pakte wat verschillende kazen en deed deze met wat stukjes pompoen en meloen door elkaar. Overal prijkte vlees, waarom moest hij nou weer zo nodig vegetariër worden? Hij had niks tegen op vlees, maar het idee dat wat hij at, ooit een levend beest was geweest, stond hem tegen. “Iedereen een leuke vakantie gehad?” vroeg hij wat onzeker en stopte maar snel wat eetbaars in z’n mond zodat hij wat te kauwen had. Op die manier viel het misschien niet meteen op dat hij het vroeg en kon hij altijd nog iemand anders als schuldige aanwijzen. Het was ook gewoon een stomme actie, als je nieuw bent moet je rustig afwachten. Niet het heft in handen nemen en gewoon maar gaan zitten praten. Misschien deden ze dat hier helemaal niet, zaten ze gewoon rustig en in stilte te eten! Of maakten ze er een jan boel van, net zoals de leerlingen. Edited by William Gautier, Nov 13 2010, 08:02 PM.
|
![]() |
|
| Sissi Hupkins | Nov 13 2010, 07:41 PM Post #5 |
![]() ![]()
|
Het enige nadeel aan het feit dat Sissi weer terugmocht naar Zweinstein, was dat ze weer elke dag in die suffe uniformen moest doorbrengen, en dat ze nu 24/7 omringt zou zijn met mensen uit Griffoendor, Ravenklauw en Huffelpuf. Ze had op de brunch die ze in de zomervakantie had gegeven kennis gemaakt met ene Jessica, een irritante Grif die haar totaal niet aanstond. Maargoed, die uniformen kwam ze heus wel door en als er zo nodig iemand van een andere afdeling moest gaan mekkeren, had ze altijd nog haar toverkunsten. Bovendien waren de mensen uit haar eigen afdeling ook niet bepaald haar lievelingetjes geweest. Selene Raven was zo'n geval; een hooghartig meisje zonder ook maar enig gevoel van stijl of mode, die zich zichtbaar hoger voelde dan Sissi. Oh, dan had je de Hupkins nog niet op haar ergst gezien. Ze was met één van de ''zwevende'' koetsen geweest, een manier die haar nog steeds niet aanstond. Iets of iemand moest die karren toch voortduwen? Misschien waren het wel slaven met onzichtbaarheidsmantels aan ofzo. Modderbloedjes. Ze glimlachte even terwijl ze de deur van de hal openduwde. Ja, dat zou het zijn. Terwijl ze haar weg richting de Grote Zaal zocht, dacht ze aan wat er in de vakantie allemaal was gebeurd. Ze had kennis gemaakt met Daniel Archer, een aardige Huffel. Ja, het was echt waar. Een Huffelpuffer die aardig en normaal was. Helaas had hij zich behoorlijk schijnheilig gedragen. Naast Jessica en Selene had ze een leuk meisje ontmoet: Aily. Ook uit Zwadderich, ook volbloed - voor zover ze wist - en de twee hadden een leuk slaappartijtje gehad. Hopelijk kwam ze met Aily het jaar wel door. De tafel van Zwadderich was nog tamelijk verlaten en Sissi schoof aan. Even later kwam het schoolhoofd naar zijn plek, waar hij een heel gezeur begon over regeltjes en wetjes en ditjes en datjes. Sissi keek ongeïnteresseerd naar het nog lege bord voor haar neus. Ze besloot zelf wel wat ze wel en niet wou. '...Ook zullen dit jaar bepaalde leerlingen en leraren in dat gaten gehouden worden op hun gedrag en ik verwacht van iedereen dat zij de regels in ere houden. Geruchten over de opkomst van duistere tovenaars is in het volstrekt niet waar, maar mocht iemand iets opvangen, dan hoor ik hier graag over.' Dit stukje van de toespraak was wel interessant. Allereerst; wie waren die leerlingen tovenaars? Ze hoopte dat het Selene was, want met haar doodskoppen en slangen en alles was ze best in staat om in een krankzinnige psychopatische bui een groep grifjes neer te knallen met haar toverstok. Sissi zou het niet erg vinden als het gebeurde, maar het zou niet heel slim zijn. Nee, ze zat al te broeden op wat handigere plannetjes en streken om uit te halen. Niets moest te openbaar zijn. Als tweede; geruchten over de opkomst van duistere tovenaars? Hmm ja hoor. Leuk bedacht. Ze was ten zeerste niet bang voor die 'duistere tovenaars'; voor hetzelfde geld zou het over 5 jaar over haar gaan en had zij zelf zich gespecialiseerd in alle duistere kunsten. Maar als alle geruchten niet waar waren, waarom zouden ze dan ooit informatie willen? Waarom? Blijkbaar dachten ze dus wel dat er een kern van waarheid kon zitten in de geruchten dat er duistere tovenaars werden gesignaleerd. Dat zou haar alleen maar deugd doen. Sissi keek nu al uit naar de angstige eerstejaars raafjes die uit angst zouden flauwvallen in het midden van hun looppad. Ze wist nu al dat ze op zulke momenten geen enkel ogenblik zou twijfelen om nieuwe spreukjes op hun uit te oefenen. Sissi liet haar blik even over de lerarentafel glijden, en haar ogen bleven rusten bij een professor die ze nog nooit eerder had gezien. Hij zag er knap en aantrekkelijk uit, maar ze wist zo één-twee-drie niet welk vak hij moest geven. Ze keek om zich heen op zoek naar Aily, om te vragen of die het misschien wist. Ondertussen was de sortering al begonnen. Nou, Aily zoeken moest nog even wachten; voor nu had ze meer zin om nieuwe Zwadjes te begroeten. Toen een miniscule jongen met donker haar de tafel van Zwadderich kwam toegelopen, zag Sissi haar kans schoon. Toen de jongen ging zitten zorgde ze dat ze doormiddel van anderen aan de kant te duwen naast de jongen kwam te zitten. Net toen ze haar blik op hem richtte op hem te begroeten, verscheen er van alles op tafel en was de jongen diep weggezonken in zijn eten. Sissi keek even om zich heen, greep uiteindelijk een glazen vaas met daarin een roze-achtig drankje en gooide een gekruid stuk kippenvleugel op haar bord. Ze nam een slokje uit haar glas - hoogstwaarschijnlijk was het sap mango of grapefruitsap geweest - en keek de jongen naast zich zoetsappig aan. 'Jij bent Seth Matthews toch? Je naam werd net omgeroepen, voordat je bij ons, hier, Zwadderich, mij, werd ingedeeld.' Ze gebruikte ons, hier, Zwadderich, wij om aan te geven hoe groot geluk hij had. De jongen zat niet alleen bij de beste afdeling, maar ook nog eens bij haar! Bovendien zag Sissi haar kans meer dan schoon. Als ze het nu goed aanpakte, zou ze de jongen voor de rest van haar schoolcarrière in haar pocket hebben en kon hij mooi opdraven voor al haar probleempjes. +1 aanwezigheid en +2 inhoud Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 01:21 PM.
|
![]() |
|
| Bastiaan Raven | Nov 13 2010, 08:36 PM Post #6 |
![]() ![]()
|
Bastiaan zag Seth naar de tafel sjokken. Hij had al zijn best gedaan in de trein om het jonge mannetje voor hem te winnen. Maar nu dacht die troela van een Hupkins hem voor zich te winnen. Op een slijmerige toon begon ze uitbundig te praten over hoeveel geluk hij kon hebben. Inderdaad hij mocht blij zijn met deze afdeling maar niet met een kind als Sissi. Ze dacht toch zeker niet dat ze het jongetje zo makkelijk bij zich kreeg, alleen door wat zoetsappige opmerkingen te maken? Nee zo’n jochie had een echt voorbeeld nodig, lid van het zwerkbal team, van de dueleer club. En natuurlijk was Bastiaan gewoon een goed voorbeeld. Zonder een woord tegen het meisje te zeggen plante hij zich tussen de twee in, Sissi totaal negerend. Bastiaan had toch even geen zin om bij de oudere jaars in de buurt te zijn. Kay en Isabella zouden waarschijnlijk de wereld bespreken en geen aandacht hebben voor hem. En Selene, tja na het akkefietje in de trein had hij gewoon even geen behoefte aan haar. Was het eigenlijk wel een akkefietje te noemen, blies hij het niet te veel op? Ach hij zou het er later wel maar haar over hebben, misschien had hij inderdaad wat te overtrokken gereageerd. Even observeerde hij de jongen, wat kleiner dan Bastiaan zelf, bruin haar en ogen. De jongen mocht wel eens leren om zijn haar goed te doen. Maar dat kwam nog wel goed, net zoals zijn algemene image. Natuurlijk was hij nog maar elf jaar, maar met Bastiaan in de buurt werd het iedere ochtend sporten. Maar daarmee zou hij de jongen misschien nu juist wat afschrikken. “Zeg Sissi moet jij niet even gezellig met Daniel gaan bijpraten. Oh nee daar hebben jullie de rest van jullie leven nog voor.” Siste hij het meisje even toe. Ze moest maar even duidelijk merken dat ze bij hem uit de buurt moest blijven. “En trouwens het is niet JOU afdeling, en hij is ook niet bij JOU ingedeeld. Laat hem even met rust. Hij is net ingedeeld en wil in alle stilte genieten van zijn eerste avondmaal op Zweinstein. Zonder een hormoon overladen tiener in z’n nek te hangen.” Zonder haar aan te kijken richtte hij zich op het eten en schepte was lekkere kippenpootjes op samen met waar aardappeltaart en schonk zichzelf pompoensap in. Bastiaan schonk totaal geen interesse in wat er bij de leraren gebeurde. Toespraken van schoolhoofden waar extreem saai en die tafel was meestal niet veel beter dan de leerlingen tafel. Dezelfde achterbakse roddels deden de ronde, en ook eeuwig getouwtrek om macht. Het waren kinderen, maar dan net wat ouder en groter. “Maar Seth, heb je nog een beetje genoten van je vakantie. Buiten alle welkomst feestjes waar je op was uitgenodigd. Wel gezellig dat je naar de kerstborrel bent gekomen. Ik hoop dat je je hebt vermaakt? Mijn familie kan wat apart zijn.” Even keek hij scheef naar Selene. Haar KO badge glom hem te gemoed, of het was zijn jaloezie die ervoor zorgde dat het extra opviel. Maar voor nu wilde hij er niet over nadenken, zijn kans kwam nog wel. +1 aanwezigheid en +2 inhoud[/url] Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 01:23 PM.
|
![]() |
|
| Raven Moonstone | Nov 13 2010, 08:53 PM Post #7 |
![]()
|
Met de woorden van de sorteerhoed nog vers in haar geheugen geprint zat ze stilzwijgend aan de Ravenklauw tafel. Ookal ga jij voor het embleem van groen, denk ik dat jij het in Ravenklauw beter zal doen. Ze wilde niet oneerbiedig zijn, maar ze baalde stiekem toch wel een beetje. Het was zo veel makkelijker om bij Zwadderich te zitten. Niemand trok zich iets van je aan, en liet je lekker met rust. In Ravenklauw zou ze de confrontatie toch weer aan moeten gaan. Als het kon liet ze haar hoofd nu gewoon naar beneden vallen om vervolgens in luid janken uit te barsten. Maar dat was geen optie. Al zouden de kippenvleugeltjes wel lekker warm op haar huid voelen. Ze schudde dit rare idee uit haar hoofd en keek eens naar de lerarentafel. Dat zijn ze.. Bij hun zou ze een goede indruk moeten achter gaan laten.. Monsters dat t zijn.. mij zo bang maken.. Weer probeerde ze zich uit haar gedachte van een monsterlijke leraar te schudden. Het was hier gewoon zo lekker behaaglijk. Hoe kon een mens zich nou focussen? Ze draaide zich weer naar haar eten, en begon er een beetje met haar vork in te prikken. Ze had niet echt honger. Hoe lekker het ook uitzag. Die chocokikkers van de avond ervoor lieten nog steeds haar maag weten wie er de baas was. Ze hoorde wat mensen schreeuwen waardoor ze zich nog minder op haar gemak voelde. Het was voor haar makkelijker om haar eigen hoofd op te eten dan dat het was om zich eens voor een keer normaal te gedragen. Nouja, de bootjes had ze ook al overleefd. Dus zo veel erger kon het niet worden. Daar voorzag ze de grootste problemen. Ofja problemen, zeg maar gerust rampscenario's. Van baby's etende monsters onder de waterspiegel tot tornado's (kleine zuchtjes wind) waardoor ze haar evenwicht zou verliezen, tegen een medeleerling aan zou vallen, zich vast zou grijpen om vervolgens die leerling mee te trekken in haar val in het donkere water. Ohja en daar zou ze dan door de baby-etende monsters verzwolgen worden. Nu ze dat achter zich had gelaten, en de hoed haar hoofd niet eraf gebeten had, haar uitgelachen had, of haar gezegd had dat ze roos had en dus andere shampoo moest gebruiken, kon ze zich weer richten op het volgende probleem. Communicatie. Ze moest contact zien te leggen met iemand. Het liefste iemand die niet te veel sprak. Niet te veel verwachtte. Want alleen is ook maar zo alleen, en om nou solo door Zweinstein te blijven sjokken is ook niet wat ze in gedachten had. Mocht ze nou niemand vinden kon ze nog altijd bij de meermensen gaan wonen besloot ze. Bouwde zichzelf een iglo die waterdicht was. Ze grinnikte bij dat idee, tot ze realiseerde dat ze in zichzelf op een bankje aan een bord kip was aan het lachen. Ze stopte er snel mee, en wreef uit schaamte maar door haar haar. Met een klinkend geluid viel haar haarspeld op de grond. Ze zag hem richting de andere tafel rollen. Met een diepe zucht sloeg ze zichzelf op het voorhoofd. Nu moest ze dus opstaan, naar die tafel lopen, tussen iedereens stinkvoeten, ongewassen benen en modderschoenen gaan kruipen, om vervolgens iets van de grond te rapen en het in haar haar te steken. Jottem.. Merlijns baard wat een geluk! Ze moest de haarspeld wel gaan halen want die had ze dus weer (Cliché) van haar moeder gekregen. Ze voelde er al helemaal niets voor om vragen over de speld te beantwoorden. Ze zuchtte diep en stond op. +1 aanwezigheid en +1 inhoud Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 01:25 PM.
|
![]() |
|
| Ella Carter | Nov 13 2010, 09:14 PM Post #8 |
![]()
Violence, violins, what's the difference?
![]()
|
Eindelijk! Toen Ella voor het eerst in 2 maanden weer de Grote Zaal inliep werd ze helemaal warm van binnen. Ze had Zweinstein blijkbaar meer gemist dan ze had gemerkt. Natuurlijk was het wel gezellig geweest thuis, ze had zich prima vermaakt deze vakantie, maar Zweinstein voelde gewoon als één grote familie. Ze ging aan de tafel van Zwadderich zitten, een stukje van Bastiaan vandaan, en keek toe hoe de eerstejaars werden ingedeeld. Ze zag een eerstejaars jongen naar de tafel van Zwadderich lopen en keek toe hoe een meisje waarvan ze de naam niet wist tegen hem begon te praten. Even later mengde Bastiaan zich ook in het gesprek maar Ella had geen zin om op hen te letten. Toen begon het (nog steeds) enge schoolhoofd met z´n lange nagels aan een toespraak. ‘.. Ook zullen dit jaar bepaalde leerlingen en leraren in de gaten gehouden worden op hun gedrag..’ Ella vroeg zich af waar dit over ging, al hadden sommige mensen hier het naar haar idee wel verdiend. Ze werd nog steeds boos als ze aan die Ravenklauwers dacht. Niet aan denken Ella, nieuw jaar, nieuwe kansen. Ze zuchtte en prikte wat eten aan haar vork zonder te kijken wat het was. Ze was benieuwd wat ze dit jaar allemaal zou gaan leren. Ze zag een paar leraren zitten die ze niet kende, en vroeg zich af wat voor vakken ze gaven. Er waren een paar vakken die ze vorig jaar niet had gehad, misschien waren daar nu wel leraren voor. Ze verheugde zich nu al op de lessen van komend jaar. +1 aanwezigheid. Het staat netter als je cijfers voluit schrijft Ella ;) Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 01:27 PM.
|
![]() |
|
| Sid Vicious | Nov 13 2010, 09:17 PM Post #9 |
![]() ![]()
|
Aangekomen op het kasteel vloog Sid Vicious, de nu tweedejaars student uit Zwadderich, de grote zaal binnen. "yay, nog op tijd voor de sorteringen". Snel ging hij bij de tafel van Zwadderich zitten en keek toe hoe de eerstejaars leerlingen doodsbang op een krukje gingen zitten. Daarna kregen ze allemaal de gevreesde hoed op hun hoofd. Zwadderich, Griffoendor, Huffelpuf en Ravenklauw. Volgens Sid zaten er nu in elke afdeling een nieuwe leerling. Zou dit trouwens ook betekenen dat Sid niet meer het slaafje van de nieuwe klassenoudste was. Selene Raven? Na het sorteren kwam het eten op tafel. "Voedsel" Zei hij zachtjes terwijl hij naast Selene neerplofte. Selene was zoiets als een oudere zus voor hem. Al vanaf het openingsfeest, een jaar geleden. terwijl het eten op tafel kwam greep Sid gelijk naar de lepel van het bord met de pasteitjes. "Yumyum" Smakte hij terwijl hij zijn mond volpropte met een paar pasteitjes. Een stukje verder op de tafel van Zwadderich stond een groene pudding. Maar niet echt binnen handbereik. Hij glimlachte lichtjes en stond op, met zijn bord, om naar de pudding toe te lopen. Terwijl hij achter wat andere Zwadderaars liep schopte hij tegen iets aan. Hij trok zijn wenkbrauw op en keek naar de grond. Hij zag een kleine haarspeld liggen. Een kleine, maar toch met wel wat gewicht, zilveren haarspeld lag op de grond. En er zaten er een paar diamantjes in. Hij boog voorover en pakte de haarspeld op. "Iemand iets kwijt? Zo'n ding voor in je haar?" riep hij iets harder door de zaal. Terwijl hij het riep zag hij een kleine eerstejaars meisje, dat pas in Ravenklauw werd ingedeelt, zoeken naar iets. Hij legde zijn bord weg en liep voorzichtig naar het meisje. "Uhm, hey?" zei hij wat twijfelend maar legde ook een beetje een stoere druk op de woorden. "Iets kwijt? Dit ding?" Hij keek het 'witte' meisje aan terwijl hij de zilveren haarspeld liet zien. Hij knikte en sloot zijn ogen. "Nouja, ik hoop in ieder geval dat ie niet van jou is.. Ik vind hem eigenlijk best wel goedkoop lijken. Denk je ook niet dat hij van de dreuzel kermis komt?" Hij grinnikte zachtjes. "Ik zou dus echt niet weten waarom iemand zoiets zal dragen in het haar. -Hij keek naar het haar van de eerstejaars.- "Als we hem in jou haar doen, valt ie niet op". OOC: Had godmode toestemming btw. xD +1 aanwezigheid en +1 inhoud Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 01:30 PM.
|
![]() |
|
| Chris Hillen | Nov 13 2010, 09:57 PM Post #10 |
![]()
|
Met een strak gezicht liet Chris haar blik over de verschillende tafels glijden. Niets bijzonders. Geen rare verschijningen, geen mensen die een voedselgevecht probeerden te beginnen, geen eerstejaars die door de zaal renden met hun shirt over hun hoofd, geen kleuters die medeleerlingen gingen slaan...Al met al, een stuk beter dan vorig jaar. Dan hoefde ze vandaag tenminste niet de strenge Klassenoudste uit te gaan hangen. Het meisje waar ze precies een jaar geleden op gefoeterd had, was ook Klassenoudste nu, en dat stond haar nog steeds niet aan. Ze had een hele zomervakantie gehad om er een beetje overheen te komen, en dat was redelijk gelukt. Toch zou ze het liever niet over Klassenoudstezaken hebben met Meike. Daar had ze nog wat meer tijd voor nodig. De vijfdejaars kreeg een vergenoegde glimlach toen ze naar de tafel van Zwadderich keek. De Ravenklauwers hadden de groene afdeling toch maar mooi verslagen vorig jaar. Op het randje, maar dat maakte de overwinning ook zo zoet. Ze klapte terwijl er een paar leerlingen in Ravenklauw werden ingedeeld. Haar blik volgde het jongetje dat naar de Zwadderichtafel liep. Hij werd meteen ingepalmd door Sissi en Bastiaan. Verschrikkelijk, die twee, al kon ze Bastiaan beter hebben dan Sissi. Wacht eens...wat glinsterde daar zo? O verrek, het was de Klassenoudstebadge van Selene Raven. Die badge hoorde daar niet. Hoe kon dat kind vertegenwoordiger van haar afdeling zijn geworden? Het bestuur van Zweinstein wist kennelijk niet meer hoe een Klassenoudste aan te stellen. Al de tweede grote misser in korte tijd. Krrrrrrrrr... Een hels geluid bereikte haar oren. In een instinctieve reactie greep ze met haar handen naar haar hoofd, en probeerde daarna te bepalen waar dat geluid vandaan kwam. Het was Alaric Creed, het lieftallige schoolhoofd met de veel te lange nagels, die zojuist met eerder genoemde nagels over zijn glas had gestreken. Waar was dat nu weer voor nodig? Creed begon aan zijn praatje, over dat bepaalde leerlingen in de gaten werden gehouden - had dat soms te maken met bepaalde personen die de kerkers onder water gezet hadden? - en dat geruchten over duistere tovenaars niet waar waren. Welke geruchten? Chris had ze compleet gemist. Wat nou als het wel waar was en ze weer een grote crisistoestand kregen? Eindelijk konden ze gaan eten, en Chris deed zich dan ook tegoed aan het heerlijke voedsel. Ze trok een wenkbrauw op toen één van de nieuwe blauwen onder de tafel dook en op die manier Sid Vicious ontmoette. Iets daaraan deed haar denken aan de bizarre ontmoeting van Meike en Sid het vorige openingsfeest. Hadden ze nu weer een gestoorde raaf binnengehaald? Misschien werd de Sorteerhoed dan toch eindelijk seniel en plaatste hij iedereen gewoon maar willekeurig ergens. Ze zuchtte. Na wat gegeten te hebben besloot ze zich te wenden tot een ander nieuw meisje uit Ravenklauw, die zojuist een kat had geknuffeld. Hoe heette ze ook alweer? Het was net nog omgeroepen, dus ze moest het onthouden hebben. 'Hoi! Elisabeth toch?' begon ze het gesprek. De kat leidde haar af. Ook al was hij nog zo schattig, het deed haar denken aan een voorval vlak voor de zomervakantie. De verschrikkelijke Hunter Blackburn had zijn monsterlijke kat toen op haar afgestuurd. De striemen waren nog niet eens zo lang geleden verdwenen. Om niet naar de kat te hoeven kijken keek Chris naar de docententafel, en zag onmiddellijk een nieuwe professor zitten. Welk vak zou hij gaan geven, en waarom zagen de leraren er tegenwoordig zo goed...eh...verzorgd uit? De Grote Zaal was vol met afleidingen. Uiteindelijk was het misschien beter om maar gewoon naar Elisabeth te kijken, tot die zou antwoorden. +1 voor aanwezigheid en +2 voor inhoud Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 01:33 PM.
|
![]() |
|
| Raven Moonstone | Nov 13 2010, 10:43 PM Post #11 |
![]()
|
Ge-wel-dig.. wat moest ze nu naar haar vader schrijven als hij haar zou vragen hoe de ceremonie en diner waren geweest... Ze kon hem moeilijk zeggen dat ze daar geen idee van had, maar wel wist dat 39 een veel voorkomende schoenmaat was... Ze schudde haar hoofd. Snel schoof ze op haar knieën langs alle voeten, op zoek naar iets glimmends. Hij zou trots op me zijn... "Iemand iets kwijt? Zo'n ding voor in je haar?" hoorde ze op de achtergrond. Ze sloot even haar ogen toen ze dat hoorde. Raven gefeliciteerd.. Je hebt het weer voor elkaar.. Ze stond op om te kijken waar het geluid vandaan kwam. Maar voor ze zich kon oriënteren stond er al iemand voor haar. "Uhm, hey?" zei de jongen met het donkere haar. De Zwadderaar had haar speld vast. Snel schoot ze glimlachend overeind. "Iets kwijt? Dit ding?" zei de jongen. Raven wilde reageren, maar de jongen was haar voor. "Nouja, ik hoop in ieder geval dat ie niet van jou is.. Ik vind hem eigenlijk best wel goedkoop lijken. Denk je ook niet dat hij van de dreuzel kermis komt?" Raven's mond zou opengevallen zijn van verbazing, als ze niet al op elkaar geklemd waren van schaamte. "Ik zou dus echt niet weten waarom iemand zoiets zal dragen in het haar," ging hij ongegeneerd verder. "Als we hem in jou haar doen, valt ie niet op". Raven had even een momentje nodig, om zich te realiseren wat er nu tegen haar gezegd werd. "Pardon?..." De tranen stonden haar nader dan het lachen. "Ik zou m'n speld graag willen.. Je mening hoef ik eigenlijk niet erbij.." zei ze er geïrriteerd er achter. Ze griste de speld uit zijn handen, snoof luid, en draaide zich om. Ze wilde terug naar de tafel lopen, maar kon het niet laten om deze omhoog gevallen Kappa op zijn plaats zetten. Snel draaide ze zich om en gooide er nog zo hard ze kon uit: "Hebben ze je hersenen vervangen door Kabouter goud ofzo? Ooit gehoord van denken en dan praten." Ze draaide zich om, en voelde zich dit keer wel tevreden. Ze stormde boos naar haar tafel, waar ze zich bijna aan haar tafel gooide. Toen ze eenmaal zat, begon ze met haar speld op de tafel te tikken, om ervoor te zorgen dat ze niet in tranen zou uitbarsten. Pff ze zouden hem rattentonicum moeten toedienen. Als het ratten beter maakt, zal het vast ook iets van zíjn tekortkomingen herstellen... Al zou inslapen ook niet slecht voor hem zijn.. Ze schrok van haar eigen gedachtes en begroef haar gezicht in haar handen. Welkom op Zweinstein... zei ze tegen zichzelf. +3 Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 01:39 PM.
|
![]() |
|
| Hazel Hill | Nov 13 2010, 10:51 PM Post #12 |
![]()
|
Oh Merlijns grote tenen. Een openingsfeest. Zo’n verplicht feest, wat niet verplicht is waarbij je je toch echt verplicht voelt om te komen. Zo’n feest vol met eten wat Hazel niet at, vol met mensen waar ze geen normaal gesprek mee kon voeren. Hoe makkelijk ze vroeger contact legde met mensen, zo vervreemd was ze nu. Ze hield meer van beesten. Vorig jaar was ze halverwege het jaar erbij gekomen en had ze niet deel hoeven nemen aan een gezamenlijk feestmaal zoals nu wel het geval was. Gelukkig was ze niet het enige nieuwe gezicht aan de docententafel. Naast haar zat de nieuwe docent dreuzelkunde. Dreuzels waren dingen die Hazel nooit echt begrepen had, maar tegenwoordig begreep ze tovenaars nauwelijks. Een beetje afwezig zat ze in haar berg groenten te prikken. Ze had met moeite overal slablaadjes en stukjes garneringfruit tussenuit gevist, maar wist niet zeker of ze het wel op wilde eten. Het zat vast volgepompt met water en smaakstoffen, behalve dan de groenten die op het terrein gekweekt werden, die durfde ze nog net op te eten. Ze prikte nog maar een blokje pompoen aan haar vork en keer ernaar. Pompoen? In de zomer? Ach, wat zou het ook. Ze at het op. Het schoolhoofd stond op en begon zijn toespraak. Nog zo’n ding wat Hazel nooit zou kunnen. Een toespraak houden. Ze was veel te sarcastisch om dat te doen, de kleine kinderzieltjes zouden het waarschijnlijk niet begrijpen. Of ze zou te eerlijk zijn. Ze was eerlijk namelijk, soms te eerlijk. Veel schoolhoofden waren goed in het verpakken van leugens in een leuk verhaaltje, alsof het waar is. Zoals deze man. ‘Geen duistere tovenaars’? Er waren altijd duistere tovenaars, wat elk schoolhoofd, elk ministerieleider of groot magisch professor ook mocht zeggen. Duistere tovenaars, zeker wel. Of ze aan de macht waren. Dat was de vraag of niet. Hazel schudde zichzelf wakker uit haar overpeinzingen van het goede en het kwade. Ze keek de grote zaal in en zag dat de leerlingen hevig in gesprek waren. De meesten bleven bij hun eigen tafel hangen, een enkele leerling liep heen en weer tussen de tafels. Dat waren de schipperaars, de kinderen die niet precies wisten aan welke kant ze stonden. Hazel keek bedenkelijk. Ze wist niet precies waarom ze dit werk had gekozen. Ohja. Om haar sociale vaardigheden wat te verbeteren. En waar beter te beginnen dan bij kinderen, de meest moeilijke wezens op de planeet, toch? Over sociale vaardigheden gesproken… De man naast haar zag er ook nogal teruggetrokken uit. Hazel leunde iets naar voren en tuurde naar zijn bord. “Vegetariër he?” vroeg ze, met een opgetrokken wenkbrauw. “De eerste die ik hier tegenkom in dit gekkenhuis.” |
![]() |
|
| Seth Matthews | Nov 13 2010, 11:05 PM Post #13 |
![]()
|
Seth had net een grote hap met...iets genomen waarvan hij niet precies wist wat het was, toen er een meisje naast hem kwam zitten. Hij herkende haar van die zomer, op het zwemfeest. Het was het meisje aan wie hij had gevraagd of ze Selene was, en die hem toen toegeworpen dat ze dit niet was. Nu ratelde ze ineens tegen hem over in haar afdeling terecht komen. Hij knikte toen ze hem vroeg of hij Seth Matthews heette. ''De hele dag al,'' zei hij tussen twee happen door. Hij wilde net vragen hoe ze nou eigenlijk heette, toen een jongen zich tussen hem en het meisje in propte. Het was de jongen die hij had ontmoet in de trein, Bastiaan. Hij zag eruit als een echte Zwadderaar: hij had een uitdrukking op zijn gezicht die gewoon om respect vroeg en hij moest het meisje van net duidelijk niet in de weg hebben. Bastiaan zei iets tegen het meisje over hormonen opladen of zoiets, en keerde zich toen naar Seth. ''Maar Seth, heb je nog een beetje genoten van je vakantie. Buiten alle welkomst feestjes waar je op was uitgenodigd. Wel gezellig dat je naar de kerstborrel bent gekomen. Ik hoop dat je je hebt vermaakt? Mijn familie kan wat apart zijn.'' Seth knikte heftig met zijn hoofd. ''Oh ja, ik vond het geweldig! Om al die Zwadderaars te ontmoeten... Ik wist al van te voren dat ik in Zwadderich zou komen, weet je. Mijn ouders zaten in Zwadderich, dus moest ik wel gewoon hier ingedeeld komen. Ik zou niet weten wat ik moest doen als ik in Ravenklauw of zo zou zitten. Niet dat ik daar terecht zou kunnen komen... Ik krijg hoofdpijn van te veel lezen. Lezen in het algemeen, eigenlijk,'' vertelde Seth, en hij nam een grote slok pompoensap. |
![]() |
|
| Bastiaan Raven | Nov 13 2010, 11:59 PM Post #14 |
![]() ![]()
|
Het jongetje naast hem begon een lang ratel verhaal. Oh Merlijn waar was hij aan begonnen, natuurlijk had hij niet verwacht dat het kind meteen in zijn macht zou vallen. Maar als het betekende dat hij eindeloze ratel verhalen moest aanhoren over hoe fantastisch hij het vond. Nee dan mocht Sissi het wel overnemen, gekwetter was zij ook goed in. Ideale combinatie leek hem dan zo. Maar natuurlijk ging hij niet meteen de handdoek in de ring gooien. Het geschitter van Selene’s badge motiveerde hem juist nog meer om de jongen in te palmen. En om de kleine Seth niet meteen te ontmoedigen glimlachte Bastiaan vriendelijk en knikte een beetje terwijl de jongen tekeer ging. Wat moest het heerlijk zijn om zo jong te zijn. Naief, onbeschreven, en een beetje onbenullig. Eindelijk nam de jongen een slok van zijn sap, zijn bordje was gezond gevuld en dat deed Bastiaan goed. Iedereen binnen zijn team moest gezond leven. Zowel eten, als sporten. Aan het laatste moest bij sommigen zeker nog gewerkt worden. Maar daar zou niet veel werk aan zitten, een paar keer de jongen de routine uitleggen. En dan kon hij die morgen wel dromen. Heerlijk zo’n jochie! De tong van Bastiaan gleed even langs zijn lippen, zijn blik ging van Kay naar Brand. Even was hij afgeleid, lette hij niet op de jongen of op de hormonen bom naast hem. Kay, de goddelijke zak! Nog voor Seth verder kon gaan met praten hief Bastiaan zijn hand op voor de mond van de jongen. Ondertussen keek hij ongeïnteresseerd voor zich uit. “Oke, zo doen we het! Jij doet iets minder van dit” zei Bastiaan terwijl hij met zijn hand een mond na deed die kwetterend tekeer ging. “En iets meer van dit!” waarna hij zijn hand ijzig stil hield. Als de jongen onder zijn bescherming wilde vallen moest hij zich toch aan een aantal regels houden. En dat hield dus ook in, soms wat minder stuiteren en wat minder praten. Merlijn, het leek wel alsof Bastiaan een oude man begon te worden! “Goed, als je wil, kan ik je wel een rondleiding geven door Zweinstein. En als je wil mag je ook mee met mijn sport routines. Wie weet kom je dan nog n het zwerkbalteam!” ging hij daarna vriendelijk verder. Natuurlijk moest hij de jongen ook de voordelen laten in zien van deze afdeling. “Ow en als je ooit last het hebt van dat zooitje ongeregeld” ondertussen knikte hij naar de andere afdelingen en naar de leraren tafel “geef je maar een gil.” Ondertussen liet hij ook z’n ogen over Sissi vallen. Zij mocht nooit haar vingers op hem weten te krijgen. +1 Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 01:41 PM.
|
![]() |
|
| William Gautier | Nov 14 2010, 12:32 AM Post #15 |
![]() ![]()
|
William keek op van een klein tafereeltje dat zich leek af te spelen bij de Zwadderich tafel. Een meisje maakte een duidelijk uitvaller tegen één van de oudere jongens van Zwadderich. Ten minste zo zag hij eruit en zij zag eruit als een klein onzeker eerste jaars meisje. Hij wist nog goed zijn eerste avondmaal hier in Zweinstein. Onzeker over de afdeling waar hij in zat, en wat er allemaal kon gebeuren. Soms leek het of het grote dienblad voor je, gevuld met pudding, je zo ging opslokken. Klein en nietig binnen het hele gebeuren, met al die grote jongens en meisjes om je heen die het al zoveel beter konden. Was het dan nu het moment voor hem om in actie te komen. Het meisje te hulp te schieten. Zij was ondertussen terug gelopen naar, wat William dacht, haar eigen afdelings tafel. Hij had niet helemaal goed opgelet tijdens de ceremonie dus van een paar leerlingen wist hij niet zeker waar ze zaten. Nee het was belangrijk om eerst de klassenoudsten en mede leerlingen zich over haar te laten ontfermen. Het zou wel heel erg zwaar overkomen als hij zich er meteen mee ging bemoeien. Opeens begon iemand bij hem in de buurt te praten. Een blaadje sla stak nog half uit zijn mond, en dit moest er werkelijk gestoord uit zien. De olie droop er langzaam af, terwijl hij goed probeerde te luisteren wat ze ten gehore bracht. Dit beeld moest werkelijk een charmant beeld scheppen voor zijn collega’s en de eerste rij leerlingen. Dit beseffend slurpte hij wat onsubtiel het laatste stukje van de sla naar binnen. Het was gewoon verschrikkelijk dat mannen niet meerdere dingen te gelijk konden. Tenminste, William kon niet meerdere dingen te gelijk. “Uhm Ja, inderdaad. Al lijkt dat nogal moeilijk te worden.” Zei hij wat ongemakkelijk terwijl hij zijn ogen over de tafel liet glijden. Overal lagen vlees en vetproducten. Konden die elven echt geen yoghurt of iets dergelijks maken? Uiteraard, net op het moment dat je er aan dacht verscheen de grootste variatie aan yoghurt die er maar bestond. Maar eerst maar eens die sla heel huids naar binnen zien te krijgen. “Wat heeft me verraden?” vroeg hij met een ongemakkelijke glimlach. William was blij dat hij door iemand was opgemerkt, en dat diegene ook nog eens met hem wilde praten. Edited by William Gautier, Nov 14 2010, 12:38 AM.
|
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
|
|
| Go to Next Page | |
| « Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic » |

















8:13 PM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners